حديث و آيات: پيمان شكنى

الإمامُ الصّادقُ عليه السلام ـ لَمّا سُئلَ عن قَريَتَينِ مِن أهلِ الحَربِ لِكُلِّ واحِدَةٍ مِنهُما مَلِكٌ عَلى حِدَةٍ ، اقتَتَلُوا ثُمّ اصطَلَحُوا ، ثُمّ إنَّ أحَدَ المَلِكَينِ غَدَرَ بِصاحِبِهِ فجاءَ إلَى المسلمينَ فَصالَحَهُم على أن يَغزُوَ مَعهُم تِلكَ المَدينةَ ـ : لا يَنبَغي للمسلمينَ أن يَغدِرُوا ، و لا يَأمُرُوا بالغَدرِ ، و لا يُقاتِلُوا معَ الذينَ غَدَرُوا ، و لكنَّهُم يقاتِلُونَ المُشرِكينَ حيثُ وَجَدُوهُم ، و لا يَجوزُ علَيهِم ما عاهَدَ عليهِ الكُفّارُ .

امام صادق عليه السلام ـ وقتى از ايشان پرسيدند : دو سرزمين است كه هر دو از كفّار حربى هستند و هر يك براى خود فرمانروايى دارد. اين دو سرزمين با هم مى جنگند و سپس پيمان صلح مى بندند؛ اما يكى از دو فرمانروا به همتاى خود خيانت مى كند و نزد مسلمانان مى آيد و با آنان پيمان مى بندد كه در كنارشان با آن سرزمين ديگر بجنگند ـ فرمود : مسلمانان نبايد پيمان شكنى كنند، يا به پيمان شكنى تشويق نمايند، يا در كنار پيمان شكنان بجنگند، اما مشركان را هر جا كه ديدند بايد با آنها بجنگند و پيمانى كه كفّار با هم بسته اند بر ايشان نافذ نيست.

نمایش منبع

بازگشت به : پيمان شكنى