د ـ بخشش

رسول خدا صلي الله عليه و آله : هركه خواستار دوستى مردم است ، از دارايى خود ببخشد .

عيسى عليه السلام : چگونه كسى كه پاره اى از آنچه را دارد ، نمى بخشد ، محبّت كاملِ دوستش را مى خواهد ؟

امام على عليه السلام : بخشش ، [عامل] دوستى است .

امام على عليه السلام : هركه نيكى [و دارايى] خود را ببخشد ، راغبان به او فراوان مى گردند .

امام على عليه السلام : هركه پيش از آن كه از او بخواهند ، ببخشد و عطا كند ، بزرگوار و محبوب است .

الأمالى طوسى ـ به نقل از صفوان جمّال ـ : مُعَلّى بن خُنَيس مى خواست به سفرى برود . براى خداحافظى نزد امام صادق عليه السلامآمد . حضرت ، هنگام خداحافظى به او فرمود : «اى مُعلّى ! به خدا عزّت جو ، تا خداوند به تو عزّت بخشد» .
گفت : اى پسر پيامبر خدا ! چگونه ؟
فرمود : «اى مُعلّى ! از خداوند متعال بترس ، تا همه چيز از تو بترسد . اى مُعلّى ! با صله دادن به برادرانت ، با آنان دوستى بورز ؛ زيرا خداوند ، بخشش را [وسيله ]دوستى ، و نبخشيدن و منع را [مايه ]دشمنى قرار داده است . به خدا سوگند ، اگر از من بخواهيد و من به شما عطا كنم و مرا دوست بداريد ، برايم بهتر است از اين كه از من چيزى نخواهيد و من نيز به شما نبخشم و در نتيجه ، مرا دشمن بداريد . هرچه خداوند بر دست من به شما برساند ، [در حقيقتْ] باز هم همان خداوند است كه ستوده است و شما از سپاسگزارى آنچه خداوند بر دست من به شما رسانده است ، دور نمى شويد» .