حديث و آيات: مقدمه

عَنْ حَمّادِ النابِ قالَ: كُنّا عِنْدَ أَبى عَبْدِ اللّه ِ عليه السلام وَنَحْنُ جَماعَةٌ اِذْ دَخَلَ عَلَيْهِ عِمْرانُ بْنُ عَبْدِاللّه ِ القُمّى فَسَأَلَهُ وَ بَرَّه وَ بَشَّهُ، فَلَمّا أَنْ قامَ قُلْتُ لاَِبى عَبْدِاللّه ِ عليه السلام. مَنْ هذَا الَّذى بَرَرْتَ بِهِ هذَالبِّرَ فَقالَ: مِنْ أَهْلِ البَيْتِ النُجَباءِ ـ يَعْنى أَهْلَ قُم ـ ما اَرادَهُمْ جَبّارٌ مِنَ الجَبابِرَةِ اِلاّ قَصَمَهُ اللّه ُ.

حماد ناب گفت: گروهى خدمت امام صادق عليه السلامبوديم كه عمران بن عبداللّه قمى وارد شد، امام عليه السلاماز حالش سؤال كرد و نسبت به او نيكى و خوشرويى كرد، وقتى برخاست و رفت به امام عرض كردم: اينكه به او اين چنين خوبى كردى چه كسى بود؟ فرمود: از اهل قم بود، هيچ ستمگرى قصد بدى به آنها نمى كند جز اينكه خداوند او را مى شكند.

نمایش منبع

بازگشت به : مقدمه