احادیث امیرالمؤمنین علی علیه السلام17430 حدیث

امام على عليه السلام ـ در حكمت هاى منسوب به ايشان ـ : گويا اصلاً در دنيا نبوده اى، و گويا كه پيوسته در آخرت بوده اى!

امام على عليه السلام : هر سپرى شونده اى ، مثل اين است كه [اصلاً] نبوده است.

امام على عليه السلام : آنچه از دنيا وجود دارد ، تو گويى اصلاً نبوده است، و آنچه از آخرت وجود دارد ، تو گويى همواره بوده است!

امام على عليه السلام ـ در توصيف دنيا ـ : چه بگويم در وصف دنيايى كه آغازش رنج است و انجامش نابودى ، و در حلالش حساب است و در حرامش كيفر؟ هر كه در دنيا بى نياز شد ، گرفتار گرديد، هر كه فقير شد ، اندوه دامنگيرش شد ، هر كه در پى دنيا دويد ، به آن نرسيد، هر كه از طلب آن باز ايستاد ، دنيا خود به سراغش رفت، هر كه با دنيا ديد ، دنيا او را بينا گردانيد، و هر كه به دنيا نگريست ، دنيا نابينايش گردانيد.

امام على عليه السلام : دنيا خوبش ناچيز است و بدش حاضر و آماده . لذّتش اندك است و افسوسش طولانى. خوشى اش با رنج آميخته است، خوش بختى اش با
بدبختى قرين است ، سودش به زيانْ پيوسته است، و شيرينى اش با تلخى ممزوج است.

امام على عليه السلام : هيچ فردى از شما در اين دنيا به شادى اى نرسيد ، مگر اين كه دنيا براى او اشكى به بار آورد، و شبى را در پناه ايمنى به صبح نمى رساند ، مگر اين كه از فرود آمدن بلايى يا از دست رفتن نعمتى يا از بين رفتن سلامتى بيمناك است.

امام على عليه السلام ـ در نكوهش دنيا ـ : هيچ انسانى در دنيا به شادى اى نرسيد ، مگر اين كه در پى آن ، دنيا به او اشك [ و اندوه ] داد، و از خوشى هاى دنيا به نوايى نرسيد ، مگر اين كه دنيا از سختى هايش به او چشانيد، و در آن ، بارانى از آسايشْ او را تر نكرد ، مگر اين كه ابر رنج بر او فرو باريد.
اين ، رسم دنياست كه هر گاه صبحگاهان ياور انسان شود ، شامگاهان به دشمنْ بدل مى گردد، و اگر بخشى از آن گوارا و شيرين باشد ، بخش ديگرش تلخ و ناگوار است . هيچ كس از خوشى هاى آن به مرادى نمى رسد ، مگر آن كه دنيا با مصيبت هاى خود ، او را به ستوه مى آورد، و [ هيچ كس ] روز را با آسودگى خيال ، به شب نمى رساند ، مگر آن كه شب را بر بال هاى ترس به روز مى رساند.

امام على عليه السلام : آنچه از دنيا وجود دارد ، [ چنان مى شود كه ] پس از اندكى گويا نبوده، و آنچه از آخرت وجود دارد ، [ گويا ] از آغاز بوده است. آرى ، به خدا! زودا كه دنيا ، برخوردارِ مرفّه را به روز سياه نشاند، و آرام گرفته را حركت
دهد، و اقامت گزيده را بكوچاند. زلالى دنيا ، آميخته به تيرگى ، شادى اش بافته با اندوه، و پايان زندگى اش همراه با ناتوانى است. پس مبادا فريبندگى هاى دنيا شما را خوش آيد؛ چرا كه به زودى از آن مى رَويد، و هر آنچه آمدنى است ، نزديك است و «آن جاست كه هر كس آنچه را از پيش فرستاده است ، مى آزمايد و [ همگان ] به سوى خدا، مولاى حقيقى خود، باز گردانيده مى شوند و آنچه به دروغ بر مى ساخته اند ، از دستشان به در مى رود» .

امام على عليه السلام ـ در يكى از خطبه هايش ـ : اى مردم! شما در اين دنيا آماج تيرهاى مرگ هستيد: با هر جرعه اى ، در گلو جَستنى هست، و با هر لقمه اى ، گلوگير شدنى. از دنيا به هيچ نعمتى نمى رسيد ، مگر با از دست دادن نعمتى ديگر، و هيچ يك از شما روزى به عمرش افزوده نمى گردد ، مگر با كم شدن روزى از اجلش، و هيچ خوراكى نو به او افزوده نمى شود ، مگر با از بين رفتن چيزى از روزىِ قبل او، و هيچ رد و نشانى برايش زنده نمى شود ، مگر با از بين رفتن رد و نشانى ديگر، و هيچ چيز تازه اى برايش به وجود نمى آيد ، مگر پس از كهنه شدن چيز تازه اى از او، و هيچ خوشه اى براى او نمى رويد ، مگر آن كه خوشه اى ديگر قابل درويدن شود. ريشه هايى كه ما شاخه هاى آنها هستيم ، رفتند، و با رفتن ريشه ، آيا شاخه اى باقى مى ماند؟!

امام على عليه السلام : از شومى دنيا ، اين است كه لذّت گرد هم آمدن را با پراكندن ، و شادى را با غصّه مكدّر مى كند.