کتابخانه احادیث شیعه

نام گذارى دنيا

صفحه اختصاصي حديث و آيات «وَمِنْهُم مَّن يَقُولُ رَبَّنَا ءَاتِنَا فِى الدُّنْيَا حَسَنَةً وَفِى الآخِرَةِ حَسَنَةً وَقِنَا عَذَابَ النَّارِ» . حديث
«و برخى از آنان مى گويند: پروردگارا ! در دنيا به ما نيكى ده و در آخرت نيز نيكى عطايمان كن و ما را از عذاب آتش ، نگه دار».
«لَهُ الْحَمْدُ فِى الاْءُولَى وَ الآخِرَةِ» . حديث
«و ستايش ، از آنِ اوست در اين [سراى] نخستين و در آخرت».
«مَّن كَانَ يُرِيدُ الْعَاجِلَةَ عَجَّلْنَا لَهُ فِيهَا مَا نَشَاءُ لِمَن نُّرِيدُ ثُمَّ جَعَلْنَا لَهُ جَهَنَّمَ يَصْلَاهَا مَذْمُومًا مَّدْحُورًا» . حديث
«هركس خواهان [دنياى] زودگذر است ، به زودى هر كه را بخواهيم ، از آن مى دهيم . آن گاه ، دوزخ را كه در آن خوار و رانده داخل خواهد شد، براى او مقرّر مى داريم».
«فَخَلَفَ مِن بَعْدِهِمْ خَلْفٌ وَرِثُواْ الْكِتَـبَ يَأْخُذُونَ عَرَضَ هَـذَا الأَْدْنَى» «وَ لَنُذِيقَنَّهُم مِّنَ الْعَذَابِ الاْءَدْنَى» السجدة : 21 . وبالجملة : الأدنى والدنيا يصرفان على وجوه ، فتارة يعبّر به عن الأقلّ فيقابل بالأكثر والأكبر ، وتارة عن الأرذل والأحقر فيقابل بالأعلى والأفضل ، وتارة عن الأقرب فيقابل بالأقصى ، وتارة عن الاُولى فيقابل بالآخرة ، وبجميع ذلك ورد التنزيل على بعض الوجوه . وقال الجزري : الدنيا اسم لهذه الحياة لبُعد الآخرة عنها (بحار الأنوار : ج57 ص356) . " href="#" onclick = "return false;" >حديث .
«آن گاه ، بعد از آنان، جانشينانى وارث كتاب [آسمانى] شدند كه متاع اين دنياى پست حديث را مى گيرند».
رسول اللّه صلي الله عليه و آله : الدُّنيا دَنِيَّةٌ حديث خُلِقَت مِن دونِ الآخِرَةِ ، ولَو خُلِقَت مَعَ الآخِرَةِ لَم يَفنَ أهلُها ، كَما لا يَفنى أهلُ الآخِرَةِ . حديث
پيامبر خدا صلي الله عليه و آله : ـ در پاسخ به اين پرسش كه چرا دنيا را دنيا ، گفته اند؟ ـ : دنيا ، پست و نزديك [به ما] و پيش از آخرت آفريده شده است. اگر دنيا هم زمان با آخرت آفريده شده بود ، اهل آن فانى نمى شدند ، چنان كه اهل آخرت فنا نمى پذيرند.
نمایش منبع
امام على عليه السلام : دنيا را دنيا ناميده اند ، چون فرومايه تر حديث از هر چيزى است.
نمایش منبع
حدیث روز

امام علی عليه ‏السلام : :

مـَنْ عـَشِقَ شَيْئاً اَعْشى بَصَرَهُ وَ اَمْرَضَ قَلْبَهُ. فَهُوَ يَنْظُرُ بِعَيْنٍ غَيْرِ صَحيحَةٍ وَ يَسْمَعُ بِاُذُنٍ غَيْرِ سَميعَةٍ؛

آن كس كه به چيزى عشق ورزد، آن عشق، چشم او را كور و قلبش را بيمار مى كند. چنين فردى با چشم ناسالم مى نگرد و با گوش ناشنوا مى شنود.

نهج البلاغه: خ 108، ص 330

حمایت از پایگاه
آمار پایگاه کتابخانه احادیث شیعه

تــعــداد كــتــابــهــا : 111

تــعــداد احــاديــث : 45456

تــعــداد تــصــاویــر : 685

تــعــداد حــدیــث روز : 646

تــعــداد کــلــیــد واژه هــا : 608

تــعــداد اعــضــاء : 3469