حديث و آيات: 2 ـ پارسايى و كوشش در اطاعت از خدا

تنبيه الخواطر عن أبي مريمَ عن أبي جعفرٍ عليه السلام : قالَ أبي عليه السلام يَوما و عِندَهُ أصحابُهُ : مَن مِنكُم تَطِيبُ نَفسُهُ أن يَأخُذَ جَمرَةً في كَفِّهِ فَيُمسِكُها حتّى تَطْفى؟ فَكاعَ الناسُ كُلُّهم و نَكَلُوا ، فقُمتُ فقلتُ : يا أبتِ ، أ تَأمُرني أن أفعَلَ ؟ قالَ : فليسَ إيّاكَ عَنَيتُ ، إنّما أنتَ مِنّي و أنا مِنكَ ، بل إيّاهم أرَدتُ
قالَ : فَكَرَّرَ هذا ثلاثا ، ثُمّ قالَ : ما أكثَرَ الوَصفَ و أقَلَّ الفِعلَ ! إنّ أهلَ الفِعلِ قَليلٌ ، ألا و أنا أعرِفُ أهلَ الفِعلِ و الوَصفِ مَعا ، قالَ : فَو اللّه ِ لَكأنَّما مادَت بِهِمُ الأرضُ حَيا (حَياءً) .

تنبيه الخواطر ـ به نقل از ابو مريم از امام باقر عليه السلام ـ : روزى پدرم (امام زين العابدين عليه السلام ) در حضور اصحابش فرمود : كدام يك از شما حاضر است اخگرى آتش در مُشت خود بگيرد و آن را نگه دارد تا خاموش شود؟ همه ترسيدند و هيچ كس حاضر به اين كار نشد . من برخاستم و گفتم : پدر جان! امر مى فرماييد من اين كار را بكنم؟ پدرم فرمود : مقصودم تو نبودى . من و تو يكى هستيم ، بلكه مقصودم اينها بودند
پدرم سه بار اين جمله را تكرار كرد . سپس فرمود : چه بسيار است حرف و چه اندك است عمل؟ براستى كه اهل عمل كم هستند . بدانيد كه من كسانى را كه اهل كردار و گفتار ، هر دو ، هستند مى شناسم
به خدا سوگند [پس از اين سخن، اصحاب حاضر ]گويى از شرم در زمين فرو رفتند .

نمایش منبع

بازگشت به : 2 ـ پارسايى و كوشش در اطاعت از خدا