حديث و آيات: نهى از بزرگداشت دنيادار

نهج البلاغة : ـ الإمامُ عليٌّ عليه السلام و قد لَقِيَهُ عِندَ مَسيرِهِ إلى الشامِ دَهاقِينُ الأنبارِ فَتَرَجَّلوا لَهُ و اشتَدُّوا بينَ يَدَيهِ ـ : ما هذا الذي صَنَعتُمُوهُ ؟ ! فقالوا : خُلُقٌ منّا نُعَظِّمُ به اُمَراءَنا ، فقال : و اللّه ِ ، ما يَنتَفِعُ بهذا اُمَراؤكُم ، و إنّكُم لَتَشُقُّونَ على أنفسِكُم في دُنياكُم ، و تَشْقَونَ بهِ في آخِرَتِكُم، و ما أخسَرَ المَشَقَّةَ وَراءها العِقابُ ، و أربَحَ الدِّعَةَ مَعَها الأمانُ مِنَ النارِ ! .

نهج البلاغة : امام على عليه السلام هنگامى كه به شام مى رفت در سر راه، گروهى از ملاّكان شهر «انبار» به ايشان برخوردند [و براى احترام] از اسبهاى خود پياده شده در ركاب آن حضرت دويدند . فرمود : اين چه كارى است كه مى كنيد؟ عرض كردند : اين روش ماست كه بدان وسيله فرمانروايان خود را احترام مى گذاريم . امام عليه السلام فرمود : به خدا سوگند كه فرمانروايان شما از اين كار سودى نمى برند و شما با اين كار در دنيا خود را به رنج مى افكنيد و در آخرت نيز به بدبختى گرفتار مى آييد . چه زيان آور است رنجى كه در پى آن عذاب باشد، و چه سودبخش است آن آسودگى اى كه رهايى از آتش با آن توأم باشد .

نمایش منبع

بازگشت به : نهى از بزرگداشت دنيادار