احادیث امام کاظم علیه السلام664 حدیث

امام كاظم عليه السلام : دانشِ مردم را در چهار قسم يافتم: نخست اين كه پروردگارت را بشناسى، دوم اين كه بدانى با تو چه كرده است، سوم اين كه بدانى از تو چه خواسته است و چهارم اين كه آنچه تو را از دينت بيرون مى برد، بشناسى.

امام كاظم عليه السلام : رسول خدا صلى الله عليه و آله وارد مسجد شد، ديد عده اى گرد مردى جمع شده اند، فرمود: چه خبر است؟ عرض شد: علاّمه است. فرمود: علاّمه يعنى چه؟ عرض كردند: او داناترين مردم است به انساب عرب و جنگهاى ايشان و به روزگار جاهليت و اشعار عربى. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: اينها دانشى است كه اگر كسى نداند، به او زيانى نرساند و اگر كسى بداند، او را سودى نبخشد.

امام كاظم عليه السلام : سزاوارترين دانش براى تو، آن دانشى است كه عملت جز با آن درست نشود و ضرورى ترين عمل براى تو، عملى است كه [اگر انجام ندهى] در برابر آن باز خواست مى شوى و لازم ترين دانش براى تو، دانشى است كه صلاح و فساد دلت را به تو نشان دهد و نيك فرجام ترين دانش، آن دانشى است كه بر عمل تو در اين دنيا بيفزايد. بنا بر اين، به دانستن چيزى كه ندانستن آن زيانى به تو نمى رساند، مپرداز و از دانستن چيزى كه فرو گذاردنش بر نادانى تو مى افزايد، هرگز غفلت مَوَرز.

امام كاظم عليه السلام : عمل اندكِ خردمند پذيرفته و دو چندان مى شود و عمل بسيار اهل هوس و نادانى ردّ مى شود.

امام كاظم عليه السلام ـ در پاسخ به نامه محمّد بن ابراهيم كه نوشت : سرورم! اگر صلاح مى دانيد به من دعايى بياموزيد كه در تعقيب نمازهايم بخوانم و خداوند با آن دعا خير دنيا و آخرت را به من عطا فرمايد ـ فرمود: از شرّ دنيا و آخرت و از شرّ همه دردها به وجه كريم تو و عزّتت كه خيال طلبش هم به انديشه نيايد و نيز قدرتت كه هيچ چيز از آن جلو نگيرد، پناه مى برم.

امام كاظم عليه السلام ـ چون بر هشام بن حكم كه در سايه (تاريكى) مشغول فروختن پارچه شاپورى بود، گذشت ـ فرمود : اى هشام! فروختن كالا در سايه، دغلى است، و دغلى [در معامله] روا نيست.

امام كاظم عليه السلام : ملعون است كسى كه به مسلمانى غشّ روا دارد، يا به او نيرنگ زند يا فريبش دهد.

امام كاظم عليه السلام : كسى كه از بدى ديدن به خشم نيايد، از خوبى ديدن سپاس نگزارد.

امام كاظم عليه السلام : كسى كه هرگاه به او بدى شود،ناراحتى در خود نيابد، خوبى كردن به او نيز در نظرش ارزشى ندارد .

امام كاظم عليه السلام : مردى خدمت سرورمان امام صادق عليه السلام آمد و از نادارى شكوه كرد. حضرت فرمود : چنان نيست كه تو مى گويى و به نظر من تو فقير نيستى. مرد عرض كرد : سرورم! به خدا قسم خوراك شب خود را هم ندارم. و نمونه هايى از نادارى خود را برشمرد، اما حضرت صادق پيوسته گفته او را تكذيب مى كرد، تا آن جا كه به او فرمود : به من بگو اگر صد دينار به تو بدهند تا از ما بيزارى جويى آن را مى ستانى؟عرض كرد : نه. حضرت مبلغ را به هزار دينار رسانيد و آن مرد هر بار سوگند مى خورد كه اين كار را نخواهد كرد. حضرت به او فرمود : كسى كه چنين كالايى دارد و آن را با اين قيمت نمى فروشد، آيا نادار است؟